Wat verstaan we onder biochemisch en chemisch zuurstofverbruik?

In een waterbiotoop is opgeloste zuurstof noodzakelijk voor de ademhaling van aërobe micro-organismen en hogere levensvormen zoals vissen. Een belangrijk deel van de organische verontreiniging (bladeren, voedselresten, afgestorven organismen, afvalwaterlozingen, ... ) wordt in aanwezigheid van zuurstof door de micro-organismen afgebroken.

De aanwezigheid van biologisch afbreekbare organische componenten heeft tot gevolg dat de zuurstofconcentratie daalt, zodat vissen en ander aquatisch leven worden bedreigd. Is het zuurstofgehalte zeer laag, dan breken anaërobe bacteriën het organisch materiaal af. Er vormen zich gassen. Deze waters worden gekenmerkt door hun zwarte kleur en de opstijgende gasbelletjes.

Om een idee te krijgen van de hoeveelheid zuurstof die verbruikt wordt door de micro- organismen bij afbraak van organische componenten, heeft men de begrippen biochemisch zuurstofverbruik (BZV) en chemisch zuurstofverbruik (CZV) ingevoerd. Het BZV is de maat voor de organische vervuiling van het water die biologisch afbreekbaar is. Hoe meer het water belast is, hoe meer zuurstof de micro-organismen nodig hebben voor de afbraak. Het CZV geeft aan hoeveel zuurstof er verbruikt zal worden als het afvalwater op een chemische manier geoxideerd wordt. Het CZV zal altijd hoger liggen dan het BZV. De twee zuurstofparameters worden met een gestandaardiseerde test bepaald en worden gebruikt om een afvalwater te karakteriseren, een effluent te testen of om een beluchting te dimensioneren.